Een 55-jarige man kwam op mijn spreekuur met geleidelijk ontstane pijn aan zijn rechterknie. De pijn zat vooral aan de binnenzijde, nam toe bij belasting en was inmiddels ook in rust aanwezig.
Hij had fysiotherapie gevolgd, gebruikte pijnstillers en deed alles wat volgens de richtlijnen werd geadviseerd, maar zonder blijvend effect. Wat ook opviel: hij had type 2 diabetes en woog 140 kilo.
We bespraken de gebruikelijke behandelopties, maar besloten het accent te verleggen. Niet primair focussen op de knie, maar op het onderliggende probleem: ernstige insulineresistentie en metabole belasting.
Zes maanden later had ik een telefonische controle gepland. Hij was 26 kilo afgevallen. Zijn bloedsuikers waren genormaliseerd. En zijn kniepijn was volledig verdwenen. Geen pijnstillers, geen fysiotherapie, geen injecties.
Toen ik ophing, liep ik, eerlijk is eerlijk, dansend door de gang.
Hoe kan dit? Waarom verdwijnt kniepijn als je de stofwisseling herstelt? En waarom richten we ons daar zo zelden op?
In dit net iets te dure boekje leg ik het zo eenvoudig mogelijk uit.
Leave a Reply